een achtbaan

Lang heb ik er over nagedacht of ik wel of geen blog zou gaan maken over mijn ziekteproces. Uiteindelijk heb ik er toch voor gekozen om het wel te doen. Ondanks dat Ivo en ik er veel over praten, merk ik dat ik ook de behoefte heb om het van me af te schrijven.

Begin maart was ik aan het werk en tijdens mijn avonddienst begon het te trekken in mijn rechteroksel toen ik een plafondlift wilde gaan pakken. Op een moment dat het kon ben ik gaan voelen en voelde ik een knobbel in mijn borst zitten. Klein alarmbelletje..... Ivo laten voelen toen ik thuis was en die dacht ook aan iets onschuldigs. Maar toch maar even naar de huisarts die dag erop. Zij dacht aan een cyste ivm de vorm, maar ze stuurde me wel door naar de mammapoli van Rijnstate. Twee dagen later kon ik daar al terecht.

Schoonmoeders ging mee, want Ivo lag op dat moment in het Radboud door een vreemde reactie van zijn lichaam op een zenuw wortel blokkade. Al daar werd ik weer bevoeld en zowel de verpleegkundige als de arts dachten hetzelfde als de huisarts. Maar om alles echt uit te sluiten mocht ik nog wel even een mammografie en een echo laten maken. Dus eerst door de alom gevreesde "tietenpletter", de mammografie dus. Viel op zich mee, maar niet prettig als je iets in je borst hebt zitten. Daarna kwam de echo. Zo nieuwsgierig als ik dan ben, wilde ik graag mee kijken. In mijn oksel zat een cyste, deze hebben ze leeg gezogen. Daarna gingen ze naar de knobbel waar ik voor kwam...... *baf* een grote massa gaf de echo weer. Dit was geen cyste en toen ook de radioloog over een biopt begon was het voor mij al duidelijk. Het is een tumor..... biopt viel op zich mee. Ok, ik heb een tijdje met een blauw/paars/gele borst rond gelopen. Maar ja, als dat het ergste is? Met mijn weefsel in potjes in een discrete papieren zak werd ik weer terug gestuurd naar de mammapoli.  Nadat dit weg was gebracht naar de patholoog werd ik binnen geroepen. Mijn gedachte werd waarheid, het is een tumor en de radioloog was er niet gerust op dat het goedaardig zou zijn. Daar zit je dan op je 34e..... met de mededeling u heeft borstkanker.

's Middags kwam de definitieve uitslag. Het was inderdaad kwaadaardig. En dan stap je in een achtbaan...... want de afspraken vlogen in rap tempo om onze oren.